Winterblues. Blog – Inspirerend Leven

Winterblues

Ken je dat ook, de winterblues? Nou ik wel! Er zijn van die dagen dat ik gewoonweg niet vooruit te branden ben. Nergens zin in heb, compleet futloos ben en de hele dag het liefst in bed blijf liggen. Kijk, ik heb natuurlijk een goeie smoes om rustig aan te doen en me volledig te wentelen in mijn Asperger en fibromyalgie. Ben ik namelijk niet moe, of voorzien van pijn ongemakken, dan ben ik wel door een combi van meerdere factoren overprikkeld. Het is dus vaak wel “effe” wat om het zo maar te zeggen. Maar goed. Ik ben een die hard pur sang en ben gewend door te gaan.

Comfort zone

Emoties zijn lange tijd niet aan mij besteed geweest. Derhalve heb ik ook weinig gevoeld van het feit dat ik jarenlang compleet over mijn grenzen ben gegaan en op die manier gefunctioneerd heb. Mezelf koesteren is vooralsnog niet my cup of tea. Angstvallig mijn depri-dagen in stand houden ook niet. Al moet ik het uit mijn tenen halen, toch ga ik ervoor. Ondanks deze Spartaanse opvatting, ik zal doorgaan ten koste van eh… zeg maar, toch enige remmende persoonlijke omstandigheden, probeer ik toch elke dag nuttig bezig te zijn en zoveel mogelijk uit mijn kokertje te halen. Dit neemt niet weg dat ik in de winter de neiging heb me compleet in mijn eigen veilige huisje respectievelijk comfort zone terug te trekken. En het liefst de hele dag een beetje heen zou willen doen, lanterfanten en lekker cocoonen in een behaaglijk warm huis. Maar met een volledig gezin met opgroeiende tieners, eveneens allemaal begenadigd met een autisme variant (genetische jackpot?), heb ik bezigheidstherapie genoeg – om het zo maar even kort te zeggen. Zo intensief mijn leven in het verleden is geweest, is het gelukkig niet meer. Ik heb wat uurtjes zorg draaien, problemen oplossen en gesprekken voeren erop zitten. Het leek erop dat ik in zorgland het wiel elke keer weer zelf opnieuw uit moest vinden. Dat echter terzijde. Goed, met mijn auti-bloedjes gaat het gelukkig wat beter. Ze zijn deels ont-pampered en trachten meer zelfstandig in het leven te staan met al hun ups en downs. Aan de zijlijn kijk ik nog actief mee en haal regelmatig de angels, die soms in hun wisselende pamper-dag blijven steken, met alle liefde er nog uit.

Winterblues

Even terug naar mijn winterblues. Het is dus hartje winter. Lekker veel van die grijze dagen waar geen spatje zon te bekennen valt. De spieren stram van de kou. In huis is het klimaat ook niet veel beter en dan begint je dag. Komt daarbij nog het euvel dat je favoriete merk koffie ook nog eens op is. Daar snap je dan weer niets van, want je prept er altijd oplos. Er is eigenlijk niets waar je naast grijpt als je iets in of rondom la casa nodig hebt. Mijn huis is dan ook verre van prikkelarm. Een strakke witte, minimalistische Ikea inrichting zou voor mezelf en mijn gezinsleden beter zijn, maar een mens heeft nu eenmaal wat fiepen en hobby’s. Naast prep-gedrag heb ik namelijk ook de neiging om te hoarden. Afgezien daarvan kan je bij mij thuis gewoon rondlopen hoor. Maar dat ik voorliefde voor brocante heb moge duidelijk zijn. Tevens voor oranje. Oranje is mooi. Oranje is zonnig. Oranje is een warme kleur. Daar is over nagedacht! Geen muur is ontzien, geen deur trouwens ook en de kozijnen hebben eveneens allerlei oranje kleurnuances. Dan zit je dus op een koude, gure winterdag in je klamme, doch oranje, brocantehuis zonder je bakje koffie waarmee jij je dag altijd, ik zég altijd mee begint. Zelfde zakje, zelfde mok als dat mogelijk is en zelfde lepeltje. Dat is dus aanpassen! Over flexibel zijn gesproken. Is je dag nog niet goed opgestart, ben je al over je autigrenzen aan het gaan. Wel potverdorie. Wanneer is dat merk nu weer in de aanbieding? Ik heb lang moeten wachten maar deze week in de reclame bij de Albert Hein. Vorige week bij de Plus maar daar mag je maximaal vijf verpakkingen per klant meenemen. Terwijl ze bij de Plus supermarkt per drie pakjes in de aanbieding zijn. Dat snap ik dan weer niet met mijn Asperger brein. Ik ben dus ook niet naar de Plus geweest (ze zijn echt niet auti vriendelijk genoeg), want aan drie pakjes heb ik niet genoeg en kom ik de winter niet door. Ik mis mijn standaard ochtendbakje leut van mijn bekende merk. Zo begint voor mij de dag dan al niet erg goed.

Bakje koffie

Vandaag was het weer zo’n dag. Kan met mijn vingers, vanwege de kou, amper op mijn toetsenbord typen, ondanks dat het kacheltje snort. Het koudste kamertje in huis is namelijk mijn domein. Wollen booties aan, wollen trui met daaroverheen een fleece vest en een dekentje. Goed voor mijn spieren, niet dus. Toch een keer een elektrisch kacheltje kopen. Over die mogelijke aanschaf kan ik nog de hele zomer over nadenken… Vooralsnog volstaat wol en fleece, afgezien dan van mijn handen. Als ze tegen die tijd niet in een kramp zijn geschoten. Nou kan ik twee dingen doen op een winterblues dag. Ik ga erin mee of ik recht mijn schouders en zeg streng doch resoluut tegen mezelf, daar gaan we dus niet weer aan toegeven hè. Maar daarmee ben je er niet. Heb je de boel opgeruimd en de was weggewerkt, blijkt dat je honden (yep, we hebben er drie. Twee ADHD bordercollies, altijd druk dus, en een cavaliertje) niks te eten hebben. Dat is normaliter niet mijn taak, maar als iedereen weg is moeten ze toch wel wat te eten krijgen, toch? Hondenvoer op. Ook dat nog. Soms zit het mee, vaak zit het harder tegen. Een mens moet flexibel zijn, alweer (!) deze ochtend. Ook als je autisme hebt vind ik. Dat dat in praktijk soms moeizaam gaat is een ander blog waardig. Niettemin een boterham met leverworst, die toch op moest omdat deze aan de datum zat, vinden ze ook lekker. Nou is onze zwarte bordercollie zo gewend aan brokken dat ze, met haar trouwe hondenoogjes, continu achter me aanloopt en letterlijk me smeekt om een bakje brokjes. Zou ze naast ADHD ook autisme hebben? Met een depri humeur kan je beter niet de halve dag een hond hebben die je stalkt. Daar word je nog chagrijniger van. En raak je overprikkeld. Vandaag heb ik mijn blues dag genegeerd. Hulde aan mezelf. Yes, I can. Kachel is aan. Kaarsjes branden. Wierookje aangestoken. Stukje geschreven. Die smerige bak koffie op van dat andere merk. Dat heb ik weer gehad voor vandaag. Kijk, zo trotseer je je negatieve mood. Hoeft niet allemaal zo moeilijk te zijn. Morgen komt het vrachtwagentje van de Appie Hein. Met mijn nieuwe voorraadje favoriete koffie. Dat ik mijn ochtend opstart met het verkeerde bakje koffie zal mij de komende tijd niet meer gebeuren. Nu nog werken aan dat verkeerde been dat in de winter maar elke keer als eerste uit bed wil stappen. Still in progress. Op naar de lente!

Liefs, B Engeltje