Fragment uit De POWERtrip naar mijn autisme hart – Inspirerend Leven / Editio Debutantenschrijfwedstrijd

De powertrip naar mijn autisme hart – Fragment

Fragment uit ‘De powertrip naar mijn autisme hart’

Een paar maanden geleden heb ik een manuscript geschreven. Intuïtief voelde ik aan dat ik mijn verhaal moest opschrijven. Ik voelde dat het gedeeld moest worden. Niet voor mezelf hoor. Ik heb het druk genoeg. Immers met een gezin met vijf mensen met een autistiforme aandoening is er altijd wel wat. Reuring genoeg. Geen moment om jezelf te vervelen!

Omdat ik vorig jaar mijn allereigenste sticker ontving en met deze diagnose in broekzak stante pede gebombardeerd werd tot Asperger girl, heb ik op advies van mijn psychologe een training gevolgd. Een TOM-training. Hartstikke (in Brabant zeggen we kei) gezellig met zijn viertjes met allemaal zijn eigen autismeproblematiek. Ik heb er wel wat van opgestoken. Zie onderstaand boek fragment. Maar het beste wat ik er aan over gehouden heb, is mijn Asperger maatje Suzanne. Werd ik jarenlang opgeslokt door de sores rondom mijn gezin en had ik geen tijd voor een sociaal ‘bakkie doen’ en dito praat, nu neem ik deze momenten wel. Gelukkig zou ik bijna zeggen. Samen hebben we geconcludeerd dat onze TRUUS-training via WhatsApp in de praktijk vele malen effectiever blijkt te zijn dan het wekelijkse rondje naar het psychologenklasje. Niemand die er duizelig wordt. Dat behoeft even uitleg. Er was een deelnemer die zei “ja, ze zeggen da’k autisme heb. Maar ik denk van nie” (Brabant, hè). Die zat nog heel sterk in de ontkenningsfase waarbij duizeligheid een voorliggend thema was. Goed we zijn allemaal op weg, en ieders zielenpad is goed zoals het belopen wordt. Iedereen heeft zijn eigen keuzes daarin. Go with flow zou ik zeggen en groei als mens. Mijn (korte) therapie droeg daar zeker aan bij. Ik kan nu emoties benoemen… én doorvoelen sinds ik verbinding heb weten te leggen tussen mijn hoofd (ratio) en hart (intuïtie). Ik ben erg down gegaan, ging compleet de diepte in met mezelf, kreeg enorm veel gereflecteerd (auch! Dat was confronterend en pijnlijk) , echter ik ben wel als mens gegroeid. Gelukkig wel! Dat is het waar het in het leven om gaat.

De essentie van je Zijn kennen, voelen en meegaan in het (spirituele) proces hetgeen zielspad heet. Je levensmissie helder te krijgen. Heb vertrouwen in jezelf en heb het nodige geduld.  Gebruik je gevoel (intuïtie) als kompas voor het lopen van je zielenpad. Volg dit gevoel en bega de ongekende wegen, take the chance, do the trip naar de bedoeling van jouw bestaan. Laat je meevoeren door je soul naar je levensdoel. Be happy!

TOM-training

In deze praktijk heb ik onlangs een TOM-training [1] gevolgd. Met drie andere mensen met diagnose binnen het autismespectrum. Je moest wel wat in huis hebben, anders mocht je niet aan dat selecte gezelschap deelnemen. Binnen dat clubje hadden we gelijk een klik met elkaar. We hadden een gemeenschappelijke deler, om het zo maar even te noemen. Aanvankelijk ging ik daar vrij overmoedig heen en dacht wat moet ik daar nou leren? Ik zal het wel allemaal wel weten wat daar besproken wordt. Ik heb nogal de neiging mezelf te overschatten, mocht ik dat nog niet gezegd hebben. Op een gegeven moment hadden we het over de vijf basisemoties. Daar ging ik direct dan ook mee de mist in. Ik had al direct door dat ik bepaalde essentiële basiskennis in het ‘Ken je jezelf’-jargon, de bewuste en onbewuste kennis van de mens in kwestie, mezelf dus doch ook die van de ander, miste. Het was dan ook niet voor niets dat ik bijna wekelijks de gang naar de TOM therapie maakte. In aanleg had ik wel degelijk wat gemist. Wist ik veel dat de bodem van je emoties gelegen is in Boos, Blij, Angst, Verdrietig en Beschaamd zijn. Hierna voelde ik mezelf tamelijk beschaamd. Omdat ik in het ontspruiten des levens in mijn genetische aanleg een basisvaardigheid miste en daardoor opgescheept zat met een gebrekkige TOM. In de leerschool van het leven, in mijn persoonlijke groeiproces, kreeg ik de laatste tijd meer gespiegeld dan me lief was. Tot mijn grote spijt, dit zeg met enige gêne, beken ik dit hier. Des te meer, omdat ik de gradaties binnen deze emoties afzonderlijk eveneens nauwelijks kon benoemen. Ik vond dit erg confronterend. Zeker omdat zoiets, als het herkennen en benoemen van basisemoties, heel erg moeilijk voor me was. Daar zat ik dan met mijn immer grote smoel en overwaardering. Dan voel je je klein, zeker als je bakkes en zelfinzicht door je ego bepaald werden. Neem dat maar van mij aan. Voelen en denken, leerde ik, zijn nauw verwant aan elkaar. Maar het onderscheid daarin is moeilijk te maken. Kijk het probleem lag niet aan mij. En zeker niet aan mijn autisme. Het was helder. Het lag aan de overlap. Die was altijd onduidelijk. Vast bij iedereen. Kwam ik er goed mee weg, althans dat dacht ik.

Hardwarecrash

Ik bleef vastlopen in de verschillende niveaus van de separate basisemoties. Ik vertrok van een rustige basis, en werd door mijn onkunde geraakt. Geprikkeldheid ging naar irritatie. Potverdorie. Ik werd me toch boos! Die opgelopen boosheid resulteerde weer in dat mijn woede me laaiend maakte. Zat ik me daar intern ziedend te wezen dat ik zo’n achterlijke miep was. Is dat dan niet confronterend? Het doel heiligde vast de middelen. Alleen ik zag het op dat moment totaal niet. Het was erg frustrerend. Mijn Asperger medetrainingsmaatje kwam met het ene gelikte, na het andere nog meer gelikte schema aan.  Ik dacht: nou nou, die doet haar huiswerk goed zeg. Ik voelde me nogal op zachtst gezegd ernstig tekortschieten, ook omdat ik nogal graag mezelf hoor praten bij geschikte gelegenheden. Het overgrote deel van de training zat ik met mijn mond vol tanden. Laat daar zelf de beeldspraak al dan niet op los. Voel je ‘m? Beeldspraak. Dat is ook een typische autisme valkuil. Wat bedoelen ze toch allemaal tussen die regeltjes door? Soms heeft iets wel vijf betekenissen. Om ze elke keer van één betekenis naar betekenisstandje vijf in je gedachten te moeten afgaan en beoordelen, is doodvermoeiend. Krijg je van de buitenwereld al niet genoeg prikkels, dan veroorzaakt je binnenwereld wel een hardwarecrash. Het is echt altijd wat. Dat maakt het leven met autisme soms zo slopend.

Voelen is emotie. Help!

Aldus. Voelen is emotie, cognitie is het denken en het gedrag vormt je doen. Dat ik echt iets miste, bleek wel uit mijn karaktereigenschap om eerst iets – het overgrote deel door impulsen veroorzaakt – te doen, dan wellicht als dat misging erover te denken (als ik zin had, of daartoe gedwongen werd omdat een situatie dat vereiste) en dan uiteindelijk het voelen. Voelen, daar deed ik tot tweeënhalf jaar terug nog niet aan, dus die stap heb ik ook lange tijd maar gewoon overgeslagen. Ik kende deze niet. Als je niet voelt, hoef je niet emotioneel te ervaren. Te doorvoelen. Sensaties te doorleven. Het leven was simpeler, eenvoudiger zonder al die kennis van en emoties te moeten ondervinden. Hoe kon ik weten dat ik moest gewaarworden en hoe ik moest bemerken, bespeuren en voelen? Het is begrijpelijk dat mijn gedrag in het verleden soms te wensen overliet en daarom wellicht ongewenst en ongepast overkwam. Het was niet doorvoeld genoeg. Het is me, door mezelf, vergeven, gezien door de bril der mildheid. Sinds ik ‘down to earth’ ben gegaan en van mijn kop afgedaald ben naar mijn hart, ben ik brildragend. Die heb ik tegenwoordig dagelijks op en dat bevalt me goed. De wereld ziet er een stuk mooier uit. Ik moet daar een patent op gaan aanvragen.

Muurbloempje

Het was allemaal onbewust. Ik kon er niets aan doen. Was niet expres. Dus hierbij wil ik even een woordje zeggen van mijn zijde. Beste mensen. Familie, vrienden, iedereen van zanglerares tot conrector, van docenten tot een toevallige passant. Allemaal heel, heel erg nog doorleefder dan doorleefd sorry nog. Mea Culpa! Bij deze een oprecht excuus. Het was allemaal onbedoeld. Ik hoop dat jullie nu over jullie hart strijken en in mildheid de situatie beoordelen. Het zij me vergeven? Sorry. Zei ik sorry? Dat lag er weer uit voordat ik er zelf erg in had. Een ervaren, zeer capabele psychologe, die een deel van de training gaf, zei het volgende tegen me. “Je zegt veel te veel sorry. Bij elke sorry, geef je een deel van jezelf weg. Maak je jezelf onnodig erg klein. Je zet jezelf in een hoek.” Nou, dat kwam wel even binnen! Ik ben namelijk allesbehalve een muurbloempje. Ben geen zit-in-een-hoekje-mens. Ik hoef echt niet in de belangstelling te staan, maar als ik binnen kom, zien ze me binnenkomen. Zeker zagen! Maar dat is niet omdat ik ooit honderden twee kilo woog. Nee, die vlieger gaat niet (meer) op nu ik bijna drieënveertig kilo van vastgezette, pure – in mijn vetcellen – opgeslagen ellende heb weten te lozen. Wat ik wil zeggen is… hier komt het dan. Bij voorbaat excuses voor al die missers, blunders en stommiteiten die ik ongetwijfeld nog, in mijn leven, ga maken. Het is gezegd. Het ligt eruit. Maar weet dat het hierbij blijft. Ik weiger de rest van mijn leven als muurbloempje uit te zitten. Het staat nu op schrift. Daar blijft het bij. Trek je voordeel eruit zou ik zeggen. Je bent bij deze gewaarschuwd. Dan ben je zevenenveertig jaar oud, niet jong ik voel me echt oud, zit je daar op -ik doe even die cursus- en dan kom je tot de kern van al je problematiek. Ik was blij dat de training was afgelopen. Mijn hoofd tolde. Ik werd er helemaal duizelig van…

Zingen

Zingen was een tijdje heel bevrijdend en ik kwam totaal los. Ik was in mijn element. Van tevredenheid, werd ik opgewonden. Met enthousiasme zong ik. Ik werd er positief en vrolijk van. Mijn dagen waren gevuld met blijheid en ik werd daar nog meer opgetogen van. En nu ben ik euforisch omdat ik in een paar zinnen de basisemotie blij, in al zijn geledingen, heb ontleed! Ik moest wel even mijn aantekeningen vanuit de TOM erbij pakken. Zingen deed me goed. Zingen deed me deugd. De emotionele blokkades, die in de loop van de jaren in mijn keel chakra gebied waren opgebouwd, werden stukje bij beetje opgeheven. De ether in gezongen. Tot het moment dat ik verliefd werd op iemand die in het koor zong waar ik bij zat. Toen sloeg het zojuist geopend keelchakra compleet weer dicht en kon ik vervolgens geen noot meer uitbrengen. Ik was weer terug bij af. YouTube is in deze een uitkomst. Zodra ik me weer goed voel ga ik lekker uit volle borst meezingen en of ik nu vals zing, uit de noot vlieg of alles bij elkaar blèr, geen hond die het hoort. Geen hond die het hoort? Dat is balen. Wel dus. Drie stuks, twee Bordercollies en een Cavaliertje. Nou, dat is dan jammer dan!!! Ik moet ook een keer aan mezelf gaan denken!

[1] De TOM-training is gebaseerd op de Theory Of Mind: inleven in een ander. Er zijn TOM-trainingen voor kinderen, jongeren en volwassenen. De training richt zich op de bewuste en onbewuste kennis van de mens over zichzelf en van zichzelf in relatie tot de wereld. Bron: http://www.autismewegwijzer.nl/tom-training

De hartelijke Truus-groetjes,

B Engeltje

www.b-engeltje.com