Eeuwige Liefde is…

Vanwege mijn ‘mediamiek zijn’ mag ik communiceren met de zielenwereld. De laatste dagen is er continu een ziel bij me met de naam Bartholomeus Ragout. Deze hofdichter uit de renaissancetijd heeft me al drie eerdere prachtige gedichten ingefluisterd.

Omdat ik door een moeilijke periode in mijn leven heengaan, er zijn nogal wat processen gaande, staat hij me bij om “me af te leiden ende een lolletje te maken”. Maar ook omdat “de Liefde het schoonste is wat er bestaat. Voor uwer zelf ende anderen.” En “om de Liefde te doen leven”. Want zegt deze hofdichter, hetgeen het credo is van de dimensie van Liefde en Licht, “Liefde is alles wat is ende Liefde is alles wat zou dienen te zijn. Nu! Altijd! Overal!”

Dit prachtige gedicht, waarin hij ook een inzicht geef in zijn leven aan het hof, wil ik graag met jullie in Liefde delen. Vergeet niet het schrijven gaat via channelling, automatisch schrift, en de woorden zijn ‘zijner woorden’…

Eeuwige Liefde is…
Als de ruis van de zee
Die in het oneindige
Zijn dreun laat horen
En dit vasthoudt in zijn oorsprong…


Eeuwige Liefde is…
Enen heerlijkheid
Die niet te versmaden is
Het doet u watertanden
En uwer zelf doen smakken naar meer

Eeuwige Liefde is…
Als een plaat vol eten op den dis
Zo lekker en zo vol gestouwd
Dat u wilt blijven schranzen
Dat uwer buikje helemaal ronde ende strak staat

Eeuwige Liefde is…
Als een glas vol sprankelende wijn
Waarvan de wijnrode gloed uwer zelf
Tegemoet doet stralen
En gij gulzig de wijn wilt wegklokken

Eeuwige Liefde is…
Als het toetje uwer levens
Zoals een drilpudding op den dis
Welke uwer zelf met zijn lonkende blik
Uitnodigend vraagt een stukje te nemen

Eeuwige Liefde is…
Als de minstreel aan het hof
Welke altijd zijnen liedje wil zingen
Uwer zelf toe wilt spelen op zijn prachtige luit
Opdat gij doen betoveren door zijnen hemelse muziek

Eeuwige Liefde is…
Als de rokken van al die schonen dames
Sierlijk tredend, paraderend in den hoftuin
Terwijl ik al zuchtend en wachtend de wind vroeg
Hun lagen te doen opwaaien

Eeuwige Liefde is…
Als al die restjes wijn en bier ik mocht nuttigen
Zodra iedereen was vertrokken
Kroop ik onder den dis uit
Om mezelf te blijven vullen van al dat lekkers

Eeuwige Liefde is…
Als beschouwer des levens
Stond in ik altijd in de coulissen, achter de zijlijn
Met volle teugen te genieten
Van al hetgeen ik in Liefde mocht aanschouwen

Eeuwige Liefde is…
Dat ik immer mijn eigen liedje wil zingen
Maar omdat ik geen noot kan dragen
Niemand mijn stemgeluid wilt aanhoren
Doch ik geef nooit mijnen droom op

Eeuwige Liefde is…
Als mijn prachtige zwarte puntschoenen
Met schrijdende tred aan het hof
De gangen met galm deed weerklinken
Bij elke stap de klank deed resoneren

Eeuwige Liefde is…
Als mijn fluwelen pofferbroek
Lekker ruim en groot
Die ik het liefst deed vullen
Met de reactie op het al ’t vrouw’lijk schoon

Eeuwige Liefde is…
Is als de bolle buik van de koning
Strak ende tonneke rond
Die als den blik hem deed kruisen
Zijnen gans grote afdak uwer blik deed zoeken

Eeuwige Liefde is…
Als al de pracht en praal
Die ik in stilte mocht aanschouwen
Doch de Liefde spijtig genoeg niet mocht leven
Maar in de schittering van dit schoons kon ik bestaan

Eeuwige Liefde is…
Als enen lollige dichter aan het hof
Waarvan dichten zijnen levenskunst was
Dit talent van zijner zelf gij doet lezen
In alle tijd voorbij. In den eeuwigheid

Eeuwige Liefde is…
Helaas is mijn gedichtje thans ten einde
Den drang die uwer zelf gaande houdt
In het nu. Altijd. Overal. Alle tijd voorbij
Want eeuwige Liefde is alles wat is. Alles wat zal zijn

Door Bartholomeus Ragout, hofdichter uit de renaissance

Opgeschreven door B Engeltje (Irmgard)