‘Random Act of Kindness, Love and compassion’

Vanochtend heb ik op mijn Love & Light Facebook page een video van Jonathan Jacques gedeeld. Jonathan is een Brit die random de straten op gaat en een gesprek aanknoopt met een willekeurige voorbijgang(st)er. Door zijn hart en ziel ingegeven maakt hij écht contact, van ziel tot ziel. In deze video doet hij een paar schoenen cadeau. Dit is zo práchtig, hartverwarmend en vol van Liefde!!! Een random act van vriendelijkheid, compassie en Love! Het was zo inspirerend. Het inspireerde me tot het volgende.

Vandaag had ik ergens, samen met mijn dochter, een afspraak. Voor de nodige moeder dochter quality time spraken we af om een broodje te gaan eten bij een Hema filiaal. In de kleine foodcorner was het erg, erg druk en er waren slechts twee tafeltjes vrij. Er waren veel kinderen. Er was een jongetje en die had een flinke bui. Mijn dochter en ik, erg prikkelgevoelig, keken elkaar met een vragende blik aan met zoiets van “zouden we dat wel doen?” En heel eerlijk we dachten het mijne ervan van het kind mét zijn bui! Van de hele situatie. Ik opperde nog wel “we kunnen het broodje ook in de auto eten als we het té druk vinden?” Maar zei ik tegen haar “we kunnen in het leven niet álle drukte en prikkels ontwijken. Laten het we gewoon maar doen! Gaan zitten. Zoek jij maar een plekje, ik reken mijn spullen even af en dan kom ik zo.” Hetgeen ze deed.

Terwijl ik bij de balie van de foodcorner mijn bestelling deed, hoorde ik het betreffende jongetje en zijn broertje roepen “mam, ik wil óók iets. Ik heb zo’n honger”. Ik hoorde dit een paar keer aan en intuïtief moest ik aan de video van vanochtend denken. Ik aarzelde geen moment en liep naar de moeder toe en vroeg haar “vind je het goed dat ik de jongens wat geef, een saucijzenbroodje of zo? Ze zei “dat is prima, maar hij lust geen saucijzenbroodje.” Ik vroeg haar “mag hij dan wat anders hebben? Een gebakje of zo?” “Dat mocht”, zei ze. Ze wilde zelf betalen. “Nee”, zei ik, “ik trakteer vandaag”! Ik nam het andere jongetje mee naar de gebaksafdeling en vroeg wat hij lustte. Hij had trek in een tompouce. Terwijl ik zowat aan het afrekenen was, dacht ik misschien lusten ze er ook wel iets te drinken bij. Ik keerde me weer naar de moeder toe en vroeg haar “mogen ze wat te drinken erbij?” Nee, zei ze dat hoeft niet. Ik bén ik en ik hield nogal aan en uiteindelijk pakte het ene jochie een chocomelk uit de koeling en voor de andere hield ik een flesje Fristi omhoog, hetgeen goed bevonden werd. Bij het afrekenen had ik direct door dat de Fristi en chocomelk niet aangeslagen waren. Ik vroeg aan de caissière “héb je alles wat ik extra besteld heb voor de andere mensen ook aangeslagen?” “Ja”, zei ze! Op de kassabon zag ik direct dat het drinken voor de jongens niet berekend was!

Terwijl ik zelf van mijn cappuccino aan het genieten was, én van de ontstane rust nu beide jongens druk bezig waren met hun eten & drinken, richtte ik me tot de moeder en begon een kort gesprekje. Ik begreep dat ze met het jongentje, die aanvankelijk een bui had, in een onderzoekstraject verwikkeld was. Dat er waarschijnlijk een diagnose uit zou komen. Hij had eveneens een enorme leerachterstand en dat er over speciaal onderwijs werd gesproken. Hoe herkenbaar!!! Omdat ik zelf drie kinderen met een label, sticker dan wel diagnose heb, wist ik wáár ze over sprak. De moeilijkheden met school, de leerachterstand, het onderzoekstraject en de moeilijkheden die je kan ervaren. Ik zag de moeheid, de desillusie en de struggle. Ik vroeg haar of ze hulp thuis had in de vorm van begeleiding, hulp voor haar kinderen of gezins- of ouderbegeleiding. Dat kende ze niet. Omdat ik natuurlijk heel wat ervaring heb en, met mijn drie kinderen, héél veel meegemaakt heb, weet wat er in hulp- en onderzoeksland valt te (be)halen en bovendien kan terugvallen op mijn juridische achtergrond betreffende regelgeving, heb ik haar mijn visitekaartje gegeven en gezegd dat ze me altijd kan mailen als ze ergens hulp mee nodig heeft.

Kortom, het moraal van mijn verhaal. Aanvankelijk had ik mijn oordeel klaar, wilde ik weglopen vanwege de prikkels en probeerde gewoonweg een (drukke) situatie te vermijden. En kijk eens wat voor moois eruit voortvloeide!!! Omdat ik, samen met mijn dochter, blééf. Niet wegliep. Mijn dochter stond versteld van de levensles die ze onbedoeld meekreeg. Daar was het me nog niet eens om te doen! Maar zeker een mooie bijkomstigheid!
Dat was mijn ‘random act of kindness‘ today! Niet groots maar goed genoeg! En de compassie die ik vandaag anderen gaf, gaf ik indirect ook aan mezelf. Want wát voelde dit goed. Zo goed, dat ik dit écht meer ga doen!!! Ja, op mijn paadje van Liefde en Licht. En weet je; wie goed doet, ontmoet, zeggen ze. To be continuated…!!!

Liefs, B Engeltje (Irmgard)