‘O twijfelend Lichtkind

Lieve mensen,

Vanwege mijn mediamieke aanleg kan ik communiceren met de zielenwereld en zij met mij. Momenteel ga ik door een nogal turbulente periode in mijn leven heen. Ik heb namelijk besloten mijn eigen weg te gaan lopen. Om happier te zijn en stukken te gaan leven die voor mij en mijn ziel bedoeld zijn te gaan leven! Het voor mij bestemde zielspaadje. The unique path of the soul. Hierin word ik bijgestaan door vele Lichtwezens. Dit voél ik en wéét ik.
Sinds twee maanden is er een ziel bij me die zichzelf aan mij voorstelt als Bartholomeus Ragout. Een hofdichter uit de renaissance tijd. Hij heeft me al verschillende gedichten ‘ingefluisterd’ welke ik op deze site gepubliceerd heb. Het is een lolbroek en vaak probeert hij me een beetje op te beuren. Met een grapje. Al voel ik hem minder sterk om me heen dan enkele weken geleden, niettemin kreeg ik wederom een prachtig gedicht door met als titel:

‘O twijfelend Lichtkind

En dat kan je wel zeggen! Zodra je besluit het pad wat de ziel van je verlangt te gaan lopen, volgen, is je toekomst veelal onzeker. Weet je niet waar je weg heen gaat, meandert en je bestemming is (tamelijk, zeg maar erg) onbekend. Ondanks de vele boodschappen, toekomstblikken en toekomstvoorspellingen die ik, met name voor mijzelf en mijn naaste familieleden, mag ontvangen,  duwt het leven me steeds verder mijn paadje -waarin mijn missie in het Licht en de Liefde op de voorgrond staat- op. Omdat ik iemand ben die graag het overzicht heeft, van duidelijkheid houd en wéét waarheen ik wil gaan en hier zelf ook graag over beslis en zeggenschap over heb, neemt, nee zeg maar vóért mijn zielspad me mee naar het onbekende, gooit me het diepe in en is écht een onzeker paadje! Dat maakt dat dit zieltje twijfelt. En niet zo’n beetje ook. Nou en of!

Hieronder het mooie gedicht van ‘mijn’ Bartho (ik heb zijn naam wat gemoderniseerd). Want zingen kan hij wellicht niet, dichten kan hij als de beste!!!

Liefs, B Engeltje (Irmgard)


‘O gij Lichtkind
Met uwer pure en lichtende ziel
Voelt gij niet hoe uwer hartje bonkt?
Uwer zieltje zich wil doen leven?
Gij weet de weg die gij dient te nemen
Waarom aarzelt gij dan nochtans
Aan het te nemen pad?
Het is toch duidelijk gebied ik nu thans te zeggen!

‘O gij Lichtkind gij weet zo goed
Waarheen het alras gaat
Toch blijft uwer zelf twijfelen
Dat weet gij zelf toch wel?
Vertelt mij toch met uwer pure ziel
Waarheen gij anders wilt gaan?
Gij wilt toch enen andere pure ziel leven?
Alsmede omdat uw universum dat van uw wenst?

‘O gij puur kindeke van Licht
Waarheen wilt gij uw lichtje brengen?
Vol Liefde en uwer gelukzalige hart
Gij weet toch waarheen ze willen dat gij gaat?
En toch schon vrouwke wil ik zeggen
Dat gij niks te willen heeft
Zolang het plan universeel heet te zijn
Gij weet waarheen het gaat en toch
Verzet gij zich daar tegen?

‘O gij twijfelend Lichtkind
Uw hart ende ziel lopen over
Van hetgeen Liefde heet!
Doch gij geeft uwer zelf daaraan niet aan over
Omdat gij gevoelens ende Liefde vreest
Waarom toch, kind van Licht
Mag uwer ziel niet stralen?
En uwer hart zich niet doen leven?
Wat vreest gij toch?

‘O twijfelend Lichtkind
Ik zeg het nog eens anderzijds
Vertrouwen in uwer zelf ontbreekt
Geeft uwer zelf over aan het universum
Zodat gij het grotere plan beter kan dienen
Want samen zijt gij krachtiger in het Licht dan één!
Dat weet gij en toch blijft gij vol scepticisme
U volgt, daar niet van doch terwijl uwer hart en ziel
De weg van Liefde weten, zegt uwer kopeke
Eerst zien, dan geloven!

‘O stralend Lichtkind
Uwer sprankel zal zoveel in grootte doen toenemen
Als uwer ziel vol Liefde geleefd zal worden
En uwer innerlijke bloem vol tot bloei zal komen!
Want dat is wat zij wensen, dat is wat zij van uwer ik willen
Dat weet gij toch maar gij negeert en gaat door
Uwer zelf wil niet voelen, dat doet uwer zelf beangstigen
Trillen en uit balans raken daar uwer zelf dit niet kent
Nochtans niet heeft doen leven
Wat vreest gij toch? Liefde is mooi! Liefde is prachtig!!!

‘O lief Lichtkind
Een Liefde niet doen leven is uwer zelf groots tekort doen
De angst ende vrees doen uwer zelf
Vreselijk tekort als gij deze diepgaande Liefde
Niet ten volle wilt leven conform uwer plan van den ziel!
Ze zeggen gij hebt uwer zelf eraan te houden
Maar zowel ik als gij weet dat uwer zelf immer de keuze heeft
Doch kiest gij voor uwer eigen geluk, voorspoed en vreugd
Dan dient gij de weg van den ziel en het hart te volgen. Immer!

‘O liefdevol Lichtkind
Voegt uwer zelf toch aards meer!
Doch ik gebied u ook te zeggen universeel ook!
Uwer leven zal alras uwer zelf gelukkiger stemmen
Als gij de zaken ende weg van de ziel en het hart doet leven
Want dat is den universele weg, zeg ik Bartholomeus Ragout
Ik wilde mezelf even melden voordat gij verder gaat
Gij weet wie ik zijt, dat voelt gij alreeds
Doch de lezer kent deze beminnelijke hofdichter niet!

‘O Lichtkind van Liefde
Ziet uwer sprankeltje te behouden
Voor het liefdesfeest geleefd mag worden!
In de aardse stof. Gij weet ten volle wat ik bedoel
Universeel is de tijd aangebroken
Doch in de aardse tijd kost de stoffelijke vorm
Wel degelijk nog enigen tijd
Dit mag zeker enigen stonden
Wellicht maan stonden duren
Ziet uwer vlammeke tot deze tijd te laten schijnen!

‘O ongeduldig Lichtkind
Legt uwer zelf neder bij wat komen gaat
Gij kunt niets afdwingen, niet voor zijn
Doch uwer zelf ook niet verstoppen!
Want al bent gij niet op zoek naar diepe Liefde
Deze Liefde, dat zeg ik thans, zal uwer Zijn weten te vinden
Hoe gij ook probeert te ontwijken, gij weet wat ik bedoel
Legt uwer zelf neder bij uwer pad, uwer plan van de ziel
Liefde, diepe schonen Liefde is nodig
Om uwer bloemeke (ziel) te laten opengaan en stralen!

‘O Lichtkind waarom zo liefdeloos?
Gij weet toch dat Liefde uwer ziel doet vervullen
Van liefde zal uwer ziel snoepen, zo hongerig deze is!
En zal zijn buikje vullen, totdat deze Liefde spreekt
Zaait en verspreidt. Dat is uwer plan van de ziel
Dat uwer innerlijke bloem doet ontluiken
Gij zoveel Liefde tot uwer zelf kunt nemen
Dat gij geacht wordt zovelen bloemen van Liefde
Te strooien als gij op uwer armen kunt nemen!!!

‘O gij Lichtkind, kind van bloemen!
Waarom laat gij uwer eigen zielen bloemeke
Niet ontluiken, groeien en stralen?
Met al haar bloemenpracht
In volle bloei vol hemelse geur en
Sprankelende schitterende kleur
Waarom treedt gij in uwer ‘schulpke’
Zodra het om het wonderschone Liefde gaat?
Gij weet toch dat Liefde alles is wat is???

‘O lichtkind vol sterren sprankels
Ziet de liefdes sprankel tot uwer zelf te laten komen
Zet uwer deurtje naar uwer hart ende ziel open
Dan zal alras die prachtige Liefde tot uwer zelf doen komen
Laat gij deze dan binnen als deze zich bij uwer zelf aandient?
Want uwer universeel plannetje mag geleefd worden
In en voor het grotere geheel, dat is van belang
Werd mij, op mijn beurt, weer ingefluisterd
Bent genadig voor uwer zelf en leeft
Lééft die liefde die gij krijgt aangereikt!

‘O Lichtkind open harten!
Gij bent al goed op weg
Want uwer taak beslaat uit zieltjes raken
Harten openen en zielsplannen doen leven
Zou gij niet heel dienstbaar zijn als gij uwer
Zelf weet te raken met Liefde?
Uwer eigen hartje weet te openen?
En uwer aller eigenste zielsplan doet leven?
Zuiverder kunt gij niet leven, zegt uwer hofdichter nu
Want wat gij voorleeft doet uwer zelf schrijven, leven en anderen raken!

Bartholomeus Ragout

In Liefde, met Liefde en voor de Liefde opgeschreven door B Engeltje (Irmgard)