Mijn ‘strijd’ met het almachtige ego

Dit artikel is door mij zelf geschreven en NIET via automatisch schrift ontvangen!

Wat is dat eigenlijk toch voor zoiets raars het ego? Naast dat het tweeledig is, heeft het altijd het hoogste woord, staat het immer op de voorgrond. Wil weten, controleren en beheersen. Want wát een controledrang heeft dat ego. Het wil het naadje van de kous weten, waar je aan toe bent, waarheen je gaat, altijd maar bezig om te ordenen, structureren en al die zaken nog maar meer. Het ego, het verstand, het brein, de hersenen, de mind ach er zijn zoveel benamingen voor. Wat voor naampje er ook aan geeft, laten we eerlijk zijn, het stuurt je. Het houd je in de greep. Het zorgt dat continu bezig bent je wereld met de mind en met je gedachten te overzien. Dat is vaak verre van positief te noemen! Want het ego heeft een voorkeur voor negativiteit! En niet zo’n beetje ook! Is dat wat je wilt? Dat je je in jouw leven laat leiden door wat jij denkt, bedenkt of door je gedachten? Ik begrijp dat niet. Het ego in optima forma. Het is bovendien vaak haantje de voorste. Ikke, ikke en de rest… nou ja heeft het nakijken. Veni, vidi en vici. Als dat ego maar ook op de voorgrond staat!

Ik krijg er zelf soms de hik van. Daar zit ik dan met mijn geopend hartje lopend op het paadje hetgeen mijn ziel verlangd van mij te lopen. Terwijl ik ‘egoloos’ door het leven tracht te gaan, komt het zo nu en dan toch mijn keukentafeltje aanschuiven. Daar zit ik dan gezellig weer te bakkeleien met dat aloude ego aan mijn dis. Word ik weer gelimiteerd door mijn angsten, komt het verdriet over (allang) gepasseerde zaken weer bovendrijven, word ik weer beperkt door de stigma’s die het brein mij voorschotelt. Dan praat ik nog niet over de angsten die me weer om de oren komen vliegen. Want dat krijg je dan als extra’s geserveerd. Dat je bang bent datgene te doen want anders gebeurt er zus en zo. Ik dacht juist net dat ik dat los had gelaten! Altijd die vervelende, stemmingsbepalende, feestgedruis onderdrukkende en happiness ondermijnende angsten. Daar ben ik wel zo onderhand klaar mee! Van straatvrees tot diverse andere fobie’s, I faced and lived them all, het is wel zo onderhand genoeg geweest! Zeker nu mijn hart en ziel, al een poosje, de leading guests zijn aan mijn aller eigenste levensdis. Iedereen kan bedenken, weten en voelen dat daar absoluut geen ego, of iets wat daar dan ook maar op lijkt, tussen past. Het ego is bij mij een persona non grata. Die zie ik dus liever niet meer verschijnen! Dacht ik…

Het ego als toefje

Het hart en de ziel dát wil ik leven! Alles betreffende mijn zielspad wil ik léven. Daar wil ik voor gaan! Maar ja. Daar zit ik dan turend op mijn bordje, mijmerend over al dat lekkers en leuks wat mijn leventje in de vorm van happiness wil voorschotelen. En in alle euforie van verandering van spijs doét, van ego op naar het liefdevolle hart en een vooruitstrevende, passievolle en sprankelende ziel, eten, néé schranzen, kom ik steeds meer tot de conclusie dat een egoloos leven in zijn totaliteit nochtans helemaal niet haalbaar is! Dat is klinkklare onzin! Een utopie van jewelste. Ik overschatte mezelf weer eens compleet en ik dacht natuurlijk weer dat ik dát kon. Zonder ego, zonder mind, niet door die hersenkronkels gedreven te worden. Maar zoals een aardappel wel van een beetje jus houdt, een toetje van een toefje slagroom, hebben het hart en ziel ook een beetje ego nodig. Want je kan wel continu bezig zijn met al die hart- en zielszaken maar wat heb je aan talenten leven, kwaliteiten inzetten, do what you love, love to do als je in de praktijk niet weet hoe je dat aanpakt? Hoe je jezelf neerzet, profileert kortom aan de bak brengt? Want laten we de feiten onder ogen zien, een vervuld hart met liefde, vol met licht en een ziel die vooruit wil en zich wil doen leven, vullen vooralsnog mijn bordje niet. Face the facts, élke aardse ziel heeft ‘brandstof’ nodig. Liquid. Om het innerlijke vlammetje, the sparkle, de motor die jou gaande houdt, draaiende te houden. Dus eten moet je, kanen soms, mij kennende zeker als ik in een flinke dip zit, om jezelf vooruit te laten gaan. There is just one way… vooruit!

They never promised me a rosegarden

Het is ontzettend mooi door je hart en ziel gedreven worden, het heeft me zoveel mooie ontmoetingen evenzo een willekeur aan prachtige mensen op mijn paadje gebracht tot allerlei schitterende bestemmingen ook. Ik voel de ruimte, de opluchting de happiness en ik heb die innerlijke sprankel die me gaande houdt, me in de mallemolen van het leven drijft en motiveert, weer te pakken. En goed ook! O ja, geluk, happiness en al die positieve zaken meer, zijn hart- en zielsgerelateerd. Maar dat neemt niet weg dat het zeker niet allemaal rozengeur en maneschijn is! The universe never promised me a rosegarden, you know! Dat ik daar maar duidelijk in ben! Er zit ook wel eens iets tussen wat ik niet lust, niet te pruimen of gewoonweg onverteerbaar is. Ik ben daar heel open en eerlijk in! Als je denkt dat je jouw hart en ziel kunt gaan volgen en vervolgens verwacht dat het ‘hallelujah’ jou voor de wind gaat en dat je voor de rest van het leven het licht hebt gezien, nou vergeet dat maar hoor! Je wordt gespiegeld, uitgedaagd en je gaat naar de bodem van je Zijn totdat je tot de kern van jouw wezen komt. De essentie van jou jij. De ware ikke. Authenticiteit ten voetjes uit! En van daar uit vertrek je. Dat is je basis. Vol goede moed de weg bewandelend die de ziel van je verlangd te lopen. Denk maar nooit en te nimmer dat dit paadje hobbelvrij is. Drempelvrij! Het leven is een continu leerschool. Je bent never uitgeleerd. Zodra jij van de mind naar je hart en ziel bent ingedaald en denkt dat je verdere leventje probleemloos, ‘issueloos’ en lang leve de lol en de happiness is, wil ik je toch bij deze even vertellen dat je vele malen gelukkiger zal zijn. Happier than ever before. Echter dit neemt niet weg dat het leven gewoon het leven blijft en dat we, de hele aardse rit, lerende zijn. Ons ontwikkelen. Onze ziel laten evolueren. Als universeel levensdoel. En daar hoort, ik zou bijna zeggen uiteraard, wat etenswaar bij wat ik per definitie al niet lust. Zeker niet geserveerd wil krijgen! Het paadje van het hartje en het zieltje bestaat niet altijd uit smakelijke, hapklare brokken. Het is maar dat je het weet! Kijk en daar komt het ego met zijn verdriet, tranendal en angsten dan weer om de hoek kijken. Aan je tafeltje aanschuiven… Weet je, dat is op zich niet meer zo’n probleem omdat ik wéét hoe ik met deze ‘ongenodigde gast’ om weet te gaan. Dat ik geleerd heb hoe ik moet dealen met zaken die het ego met zich meebrengt. De kunst is om het ego zo in te zetten dat jij er met je hart en ziel mee leert omgaan. Dat jouw persoonlijkheid, het ego, het hart en de ziel dient! Kortom, dat het ‘nasty’ ego uitgelijnd is met jouw fantastische hartje en unieke zieltje!

Wiet laat stromen!

Maar goed, het is wel duidelijk dat je denkvermogens, je mind, bij tijd en wijlen een flinke storende factor is. Kan zijn. In het geheel. Zeker als je het in een groter geheel beziet. Loop je daar fluitend, met je happy hartje op je soulpath beetje joyful and cheerful te wezen, struikel je weer over dat ego. Wat je pad wederom komt kruisen! You never get rid of it! Voor je het weet zit je daar weer met je twijfels, je angsten, onzekerheden alsmede verdriet (er is nogal wat eland wat zich op diepere lagen bij mij heeft vastgezet, weg te werken) en face to face te kijken. Zakdoeken vol te snotteren, flessen wijn naar binnen te gieten en nog meer van die lekker alcoholische versnaperingen en kilo’s doch kilo’s nootjes achterover te slaan. En op de momenten dat je het helemaal niet meer zitten, graaf je wat dieper in de lade van je voorraadkast en blow je er een paar weg. Wiet van eigen kweek. Maar ook een koffieshop aftreksel wat ‘AK-47’ heet en die hit je hoor! Hetgeen dus zeker sfeerverhogend kan zijn, gezelligheid troef is en de remmingen meer los laat komen zodat het ook echt gaat doorstromen. De energie maar zeker ook soms de waterlanders in zakdoeken, hoteltissues tot keukenpapier toe. Maakt niet uit! Laat maar gaan! Laat maar stromen! Het moet eruit. Kijk en op dat soort momenten ben ik dat gemaal, dat ‘diepere doorspit geheugenwerk’ en de voorliefde van de mind om de negatieve zaken die passé zijn nog eens goed naar boven te halen en te belichten zó dankbaar. Want al dat ‘gesnif en gesnotter’ dat lúcht wel op hoor!!! Voor meer ruimte, lucht en happy gevoelens en vlinders voor het leven in mijn Zijn te verkrijgen. Mij te laten voelen. Tot het diepst van mijn wezen. Into the essence of my being!

De noodzaak van ego

Kortom, beste mensen, je hebt gewoon wat ego nodig! Altijd! Om het neer te zetten. Jouw bordje met eten te vullen. Want jouw motortje, jouw kacheltje moet ook blijven branden. Om het vlammetje te laten wakkeren, de sprankle in je Zijn vast te houden. Je voort te laten gaan, stuwen. Je paadje te belopen. Maar zeker ook is het ego een welkome gast om stukken van je ziel op te schonen. Laat maar eruit komen. Zie het verdriet, de pijnstukken op de ziel, de hartenpijnen met behulp van het ego op te schonen! Lekker even ‘ouderwets’ (vroeger dééd ik niet anders!) malen. Met de restrictie hierop doe het niet té lang, dat is ook weer niet de bedoeling! Anders verzand en verzuip je weer in je eigen gedachten, ‘mindspinsels’ en aanverwante zaken. Zie het aloude ego, met je geopend hartje en je happy zieltje wel in toom te houden. Wéét hoe je ermee omgaat voordat het dadelijk weer dat loopje met je neemt. Want dat is niet wat je wilt. En dat is ook tweeledig. Je wilt niet dat het ego je als zodanig weer limiteert en beperkt met zijn negatieve emoties maar je wilt ook, in je uniciteit van de ziel, absoluut niet dat jij je verheven voelt boven anderen. Want dat is óók ego! Zij het andersoortig. Zoals eerder gezegd. Mijn ego zegt nog steeds tegen me ‘veni en vidi’. Maar ik zeg hard arrivederci en ciao als het mij niet meer zint! I am charge. I am in control. Mijn hart en ziel staan met stip op nummer één en laten zich never meer overrulen door het ego! Het ego, mijn persoonlijkheid, dient mij, mijn authentieke ik! Het kan zich achter het hart en de ziel scharen, uitgelijnd zijn, anders zorg ik dat ik een tafeltje voor uno voor de rest van mijn leventje. Dan valt er niets meer aan te schuiven. Want uiteindelijk bepaal ík of en wie er aan mijn tafeltje komt zitten! Genodigd of onuitgenodigd! Be my guest!!!

B Engeltje

www.myhappysoul.nl