Mijn happy soul paadje

De laatste zes maanden staat mijn leventje upside down. Compleet!!! Sinds de dag dat ‘ik besloot’ de deur van mijn huwelijk achter me dicht te trekken. Ik heb enorm veel (vervelende dingen) meegemaakt, ontzettend mezelf in allerlei bochten moeten voegen, mild zijn tot op de bodem van mijn Zijn en ben positief gebleven. Wat me over het algemeen wel aardig lukt. Al zeg ik het zelf.

Ik heb het niet kunnen doorvoelen. Omdat voelen tot dusver, in mijn leventje, niet ‘mijn ding’ was. Ik zorgde voor anderen. Decennialang. Was mezelf daardoor compleet uit het oog verloren. Wat ik voor anderen deed, met name mijn voltallige zorggezin, deed ik met volledige inzet, overgave en toewijding. Doordat ik altijd zo bezig was met anderen en onderwijl mijn gezin op de rit probeerde te houden, op momenten ook mijn huwelijk in stand te houden, was er nooit tijd voor mezelf. Voor wat ik nodig had. Hoe ik voor mezelf kon zorgen? Ik kon en wist het gewoonweg niet. En voelen daar deed ik niet aan! Want als ik me bewust zou worden van mijn emoties had ik de zorg, mijn leven van weleer, nooit vol kunnen houden! Want ik heb wat meegemaakt met mijn gezin en uiteraard ook met mezelf. Ik heb soms ook de nodige zorg nodig om zo maar te zeggen. Aandacht. Duidelijkheid. Maar altijd was daar de nimmer aflatende steun van mijn ouders en mijn zus (en zwager). Die hebben wat voor mij en mijn gezin klaargestaan! Mijn zus is aards. Stevig gegrond. Terwijl ik zelf sporadisch nogal zweef (aardse bodem mis), niet geheel bewust ben van de zaken om me heen en soms wat aardse duidelijkheid nodig heb. Mijn zus zette mij vaak met beide benen weer op de grond. En soms nog moet ik eerlijkheidshalve bekennen.

Vanuit hart en ziel leven

Ik dacht dat ik nimmer de power, het lef, de motivatie had om mijn comfortzone, het leventje waarin ik me dacht veilig te voelen en voor een langere periode happy waande, kon loslaten. Achterlaten. Maar het gebeurde gewoon! Voor ik het wist zat ik met mijn, overdadige hoeveelheid aan, spullen op het zolderkamertje bij mijn ouders. Dat terwijl ik eigenlijk al jarenlang niet gelukkig was en me had voorgenomen te wachten tot de kinderen uit huis waren. Maar het universum besliste anders! Ze trokken ‘de stekker uit mijn huwelijk’. Het ging niet bewust, absoluut niet gepland. Was beslist geen keuze!!! Voor ik het besefte, had ik mijn boeltje verhuisd. Het gebeurde gewoonweg! Als je universeel op de planning staat, sta je op hun planning. Met als doel ‘mijn stukken’ te gaan leven. Mijn eigen weg te gaan lopen. Vanuit mijn hart en ziel. Welke, de laatste vier jaar, door diverse levensgebeurtenissen steeds meer een prominentere rol gingen spelen in mijn leven. Ik werd mijn zielspaadje ‘opgeduwd’. Ging van een door het ego gedreven mens, waarbij rationaliteit voorop stond, meer en meer mijn hart en ziel leven. Er werd voorbijgegaan aan mijn persoonlijkheid. Het was totaal geen kwestie van willen! Door steeds meer issues, levensgebeurtenissen, word ik steeds meer op mezelf teruggeworpen. Op mijn Zijn. Op de essentie van wie ik ben. Zoals gisteren. Ik twijfel vaak aan mijn kunnen. Aan mijn waarheid. Met mijn mediamieke frequentie antenne. Of dat wat ik mag voelen, zien en helderhoren wel ‘juist’ is. Dat is de mind die zich er dan mee gaat bemoeien. Schiet ik direct in mijn angst. Zit in mijn paranormale ‘wiebel wabbel’. Begin te twijfelen. Denk, het moet ‘niet gekker worden’ of iets in die trant. Ondanks dat ik, vanuit het universum, bevestiging op bevestiging, vaak via anderen, krijg. Maar toch! Ik voel, hoor en zie zoveel en maak zulke bijzondere zaken mee dat ik mezelf herhaaldelijk afvraag ‘of ik soms niet van mijn lotje getikt ben’. Ondanks dat ik weet dat de zielenwereld een dimensie is die als ontelbare wondere en magische wereld gezien mag worden. Met zo’n mindset haal ik mijn eigen kunnen en vaardigheden compleet onderuit! Wat nochtans niet de bedoeling is. Gisteren zocht ik wederom die bevestiging. Bij een ander, zeer adequaat, medium. Hetgeen helaas niet gelukt is, moet ik met enige spijt en gene zeggen. Want ik ga in de zucht naar bevestiging en soms ook in andere levenszaken over andermans of andervrouws grenzen heen. Onbedoeld! Maar het gebeurd. Spijt komt na de bevlieging of na de ‘zonde’. Het is me eender hoe je het wilt zien of noemen. Mea culpa dan weer.

Werk aan de winkel met mezelf

In een tijdsbestek van één week ben ik een aantal keren zo op mijn aardse voeten teruggeworpen, heb ik mijn Zijn dusdanig gespiegeld gekregen, als het ware gebombardeerd, om naar de ware essentie van mezelf te kijken. Om hierbij tot de conclusie te komen dat er nog weer (méér!!!) wat ‘werk aan de winkel is met mezelf’. Denk maar niet dat je ooit uitgeleerd bent. Want je (spirituele) proces, de ontdekkingsreis naar je ware zelf, duurt een heel leven lang! Ik besef na deze week, waarbij ik geconfronteerd werd met mezelf, hoe kwetsbaar ik eigenlijk ben. Als mens. Met mijn fouten en tekortkomingen. Waarbij direct een pijnstuk van de ziel enorm aan de oppervlakte kwam te liggen. En niet zo’n beetje! Ik ben gisterenavond zo gespiegeld geweest dat ik tranen met tuiten heb gehuild. Gelukkig was er via Messenger een vriendin online met wie ik dit kon en mocht delen. Die het proces, waarin ik inzit, ook begrijpt. Omdat zij, eveneens andere vriendinnen, hun eigen processen lopen. Waarin een zekere herkenbaarheid en overlap zit. Maar niet alleen zij. Ook mijn zus loopt haar proces. We gaan gelijktijdig op. Dat is onze hele leven al zo. Zij dan weer iets eerder, dan weer ik. Maar thans lopen we simultaan onze eigen processen waar enorm veel gelijkenissen in zitten. Met als rode draad voegen, overgave, in het nu blijven, go with the flow, vindt er niets van (blijf oordeelvrij) en nog meer zaken. Het is alsof we universeel getest worden! Zo voelt het althans. Alsof het universum je blijft uitdagen totdat je voor deze levenstest geslaagd bent. En dat gaat vaak alleen maar hoe jij, als individuele ziel zijnde, er mee omgaat. Ermee dealt! Niet meer, niet minder. Zo lopen we allemaal onze eigen processen om ons wezen, de ziel, te laten evolueren. Maar ik kan je zeggen, het valt niet mee! Poeh, zeker niet! Met name omdat ik gisterenavond zo enorm in mijn kwetsbare stuk geraakt werd dat er een pijnstuk uit het diepst van mijn ziel naar boven kwam. Die mijn essentie van mijn Zijn dusdanig van slag af bracht dat ik wel dieper naar mezelf moest kijken. Mijn paranormale vriendin kreeg beelden uit één van mijn vorige levens. Ik ook. Het had met meerdere oude levens te maken. Deze diepe geraaktheid. Het waren heftige beelden. Dat ik tot dusver vele levens geleefd heb die niet zo aards fijn waren, heb ik als oude ziel zijnde allang voor lief genomen. Maar dat ik afgelopen maanden vele levens mag zien, stukjes ervan mag herbeleven en pijnstukken aan moet gaan om mijn ziel verder opgeschoond te krijgen is, dat kan ik zeker benadrukken, absoluut niet fijn!!! Afijn, net zoals gister dus.

Het polijsten van de ‘rauwe diamant’

Het is me duidelijk dat ik steeds meer op eigen benen mag leren staan. Me niet afhankelijk op moet stellen van wie dan ook. Of van wat dan ook. De zucht naar de eeuwige bevestiging. Dat ik ben wie ík ben. Dat ik mijn waarheid leef en geen enkele andere. Dat het zo mag zijn. Het mooie hiervan is dat ik niemand verantwoording af hoef te leggen. Alleen aan mezelf. Goed, ik word dus steeds meer, door het universum die alles op mijn paadje laat komen wat nodig is om een groter potentieel van mezelf te kunnen leven, op aardse benen en voetjes neergezet. Want zeker door de ‘laatste gebeurtenis’. Dat is niet neergezet worden dat is universeel ‘neergekwakt worden’. Auchhhh, dat doet even pijn! Laat de bodem van je innerlijke ikke wel even schudden. En niet zo’n beetje! Al snotterend kwam ik wel tot hele mooie inzichten! Ik héb werkelijk niemand nodig om gelukkig te zijn (of te worden). I am really happy al wordt het wel op enige dagen bemoeilijkt door al dat universeel schoon gepoets van mijn ziel. Het polijsten van die rauwe diamant die binnen in zijn bedding ligt te trillen. Van enthousiasme, van motivatie en van happiness. Dat ik mag doen my soul loves to do! Schrijven en mediamiek bezig zijn. Voor anderen. Maar bepaalde momenten worden eveneens zwaarder door al de spiegels die ik in het dagelijks leven tegenkom en mezelf doen reflecteren. Het moge duidelijk zijn dat het me niet altijd aanstaat wat ik zie! Zeker niet om tot het besef te komen dat ik onderbewust over anderen zijn of haar grenzen ga. Als het bewust is, tsja, dan ik alerter reageren. Er rekening mee houden. Maar onbewust dat betekent dat er in essentie toch klaarblijkelijk iets misgaat en goed ook! Hetgeen niet mijn stijl is om zo met mensen om te gaan. Om dit zo te leven. En zeker niet als je als mens Liefde en Licht probeert te zaaien in woorden en daden. Dat benadrukt dan ook de woorden die ik vanuit het universum heel regelmatig mag horen “dat we slechts allemaal mens zijn…”

A happy soul

Kortom, ik zal nimmer zeggen dat ik niets te leren heb in dit leven! Verre van dat. Dat is me de afgelopen vier jaren wel duidelijk geworden. In de reflectie van mijn Zijn heb ik tig leerpunten mogen zien. Dat is zeker wel beklijfd! Mezelf elke single keer weer onder de loep mogen nemen. Leermomenten bij uitstek. Iedereen heeft zijn pijnstukken op de ziel zitten. Heeft zijn aardse dualiteiten. Hoe hard ik probeer mijn persoonlijkheid achter mijn hart en ziel te scharen, meer uitgelijnd te krijgen (zeker ook met het universum), dat ego is en blijft er. Ik kan me er ook niets voorstellen als mensen pretenderen egoloos door het leven te gaan. Een stukje ego heb je nodig! Om je neer te zetten. Om de energetische ruimte in te nemen die op aarde voor jou bedoeld is. Steeds meer leer ik dat plekje in te nemen. Het plekje wat voor mijn ziel & Zijn bestemd is en waar ik ‘mijn ding’ in het leven mag doen. In alle confrontaties tussen mijn innerlijke wezen, mijn ziel, en mijn persoonlijkheid ben ik tot verrassende inzichten gekomen. Een paar heb ik al gedeeld. Maar de, voor mij meest essentiële, heb ik tot het laatst bewaard. Ik omarm mezelf in Liefde, in respect en waardigheid. Ik weet inmiddels dus dat ik goed ben zoals ik ben. Ik ben okay! Als dat geen zelfacceptatie is, dan weet ik het ook niet meer! En dat ik niemand nodig heb. Afhankelijk ben van nobody! Om me bevestiging te geven, me te dragen, mij een arm te bieden, tot steun te zijn. Mijn vriend voor het leven te worden. Want alles wat ik hierin wens, maar dan ook doch ook écht alles, héb ik zelf in huis! In mijn aller eigenste wezentje. Mijn ikke voorziet mij in alles. Ik ben compleet mezelf. Zoals ik in essentie bedoeld ben. En dat, lieve mensen, dat is het fijnste (gevoel) wat ik als mens kan wensen. Dat ik happy ben met mezelf en enkel mijn complete ikke, ziel en persoonlijkheid, nodig heb om hier te Zijn en de happiness te mogen ervaren. My soul is happy! Ik hoop de jouwe ook!

Happy soul groetjes,

Irmgard

HAPPY SOUL Readings

www.myhappysoul.nl